من گفتم: آخر اینجا که همگی نیست. فقط مامانی و مامان بزرگ هستند که آنها هم توی آن یکی اتاقند.
بابا گفت: خب آنها همگی هستند. تازه اگر یک بار بلند سلام کنی همه می‌شنوند و خوشحال می‌شوند.
گفتم: آخه اینطوری که مامان بزرگ هم می‌شود و خوشحال می‌شود!
بابا هم اخمهایش را کرد توی هم و گفت: بسه دیگه!

توی اتاق مامانی، مامان بزرگ نشسته بود روی تخت کنار مامانی و یک سینی گنده گذاشته بود روی پاهایش و داشت به مامانی غذا می‌داد. بابا گفت: به به چطورید؟ هیچ می‌دانستید من و سهراب می‌خواهیم امروز به شما کمک کنیم تا مامانی زود خوب بشود؟
مامانی و مامان بزرگ هر دو تایی گفتند آفرین؛ خدا خیرتان بدهد که اینقدر خوبید.
آنوقت بابا به مامان بزرگ گفت: ای وای راستی چرا سینی را روی پایتان گرفته‌اید؟ من الان می‌روم از توی هال میز عسلی را می‌آورم.
مامان بزرگ گفت: نه. توی زحمت می‌افتید.
بابا گفت: نه. چه زحمتی.

و رفت آن میزی که جلوی مبلها بود را دو دستی گرفت و آورد جلوی مامانی گذاشت. آنوقت مامان بزرگ سینی غذا را روی آن گذاشت و مامانی گفت: خدا خیرت بده. اینطوری خودم دیگر می‌توانم لقمه بگیرم.
بابا یک کمی آنجا نشست و بعد گفت که الان دیگر پری خانوم برای کمک می‌آید و او هم دیگر باید برود سر کارش. آنوقت از من قول گرفت که دست‌کمک مامانی باشم و کمک کنم تا حال مامانی بهتر شود.
وقتی بابا رفت من رفتم پیش مامانی و پرسیدم چه کاری دارد تا کمکش کنم. مامانی هم گفت که الان هیچ کاری ندارد و بهتر است من بروم تلویزیون ببینیم.
یک کم که تلویزیون دیدم دوباره رفتم توی آن اتاق که به مامانی کمک کنم. دیدم مامانی خوابیده و میز هم نیست. خودم را انداختم زمین و جیغ زدم: پس این میز کوش؟

مامانی از خواب پرید و پری خانم از توی آشپزخانه دوید بیرون. فهمیدم پری خانوم میز را برده توی آشپزخانه. اینقدر عصبانی شدم که یک تفو به پری خانوم گفتم و یه لگد هم به مامان بزرگ زدم. بعد هم همینطوری که گریه می‌کردم و جیغ می‌کشیدم رفتم که مثل بابام به مامانی کمک کنم تا زودتر حالش خوب بشود. اما میز سنگین بود و نتوانستم آن را بلند کنم.
پری خانم گفت: سهراب جان مامانیت غذایش را خورده. دیگه میز لازم نیست که.
داد زدم: ساکت. هیشکی حرف نباشه. باید به مامانی کمک کنم.
مامان بزرگ گفت: فدات بشوم پسرم. الان غذا نمی‌خواهد. بگذار مامانی بخوابد.
رومیزی را کشیدم که میز سبکتر بشود. چند تا لیوان از رویش افتاد و شکست. پری خان دوید طرف من که یک دفعه نشست پایش را گرفت و داد زد: آخر پام. برید.
مامان بزرگ گفت: آخ خدا مرگم بده.
مامانی از توی اتاق داد زد: چی شد؟
من همانجا ماندم تا مامان بزرگ رفت جارو آورد اول خرده شیشه را جمع کرد و بعد پای پری خانم را بست. مامانی تا آنموقع آن قدر داد زده بود و گفته بود "مواظب باشید پای این بچه ببُرد" که سرفه‌اش گرفته بود. من هم آنقدر میز را هل داده‌بودم که رسیده دم اتاق. مامانی گفت: سهراب جان داری چکار می‌کنی؟
همانطور که نفس‌نفس می‌زدم گفتم: خب دارم به تو کمک می‌کنم که حالت زود خوب بشود.
مامانی گفت: ولی آخه من که میز نمی‌خواستم.
من هم مثل مامانم اخمهایم را توی هم کردم و گفتم: هیس... حرف نباشه!
پری خانم آمد کمک کرد میز را کج کردیم و بردیم توی اتاق گذاشتیم جلوی تخت مامانی. بعد مامانی گفت: آفرین پسرم. خیلی خوب کمک کردی. حالا برو!
می‌خواستند سر من را کلاه بگذارند. گفتم: اوهوکی! این دیگر چه جور کمکی بود؟ پس کو سینی غذایتان؟

مامن بزرگ گفت: سهراب جان؛ مامانی فقط صبحانه‌ها را توی تختخوابش می‌خورد. ناهار و شام می‌آوریمش بیرون پای میز ناهارخوری.
داد زدم: من این حرفها سرم نمی‌شود. زود باشید سینی بیاورید.
بعد چون می خواستند به حرفم گوش نکنند خودم را زمین زدم و یک کم گریه کردم تا اینکه پری خانم با یک سینی آمد. اما فقط تویش یک لیوان آب بود و معلوم بود که باز می‌خواهند سر من را شیره بمالند.
ایندفعه هم خودم را انداختم و هم سرم را آنقدر به فرش کوبیدم که مامانی گفت: وای تو را خدا بچه خودش را کشت؛هر چی می‌خواهد برایش بیاورید. و باز سرفه‌اش گرفت.

اما بعد که همه چیز را آوردند مامانی می‌خواست صبحانه نخورد و هی می‌گفت من سیرم و اگر بیشتر بخورم حتما حالم بد می‌شود. اما وقتی دید که من هم خودم را می‌زنم و هم به مامان بزرگ می‌گویم تفو و هم می‌خواهم لیوان‌ها را به پری خانم پرتاب کنم؛ گفت که شوخی کرده و خیلی هم گرسنه‌اش است.
آن وقت من همانجا با شمشیر اسباب‌بازی‌ام وایستادم تا مامانی غذایش را خوب بخورد. اما بعد که داد زد سطل بیاورید از آنجا آمدم بیرون. آخر آدم وقتی می‌بیند که مامانی‌اش دارد بالا می‌آورد حال خودش هم بد می‌شود.

××××××××××××××××

بعد از ظهر خواب بودم که بابام بیدارم کرد. تا چشمهایم را باز کردم به بابا محمود گفتم که خیلی به مامانی کمک کردم ولی حالش خوب نشده و باید باز هم میز را ببرم توی اتاق تا مامانی بهتر بشود. بابا خندید و گفت مامان بزرگ برایش تعریف کرده که من چقدر کمک کردم و لازم نیست هر روز اینقدر کمک کنم. بعد گفت می‌خواهی برایت یک جوک تعریف کنم؟
من خیلی خوشحال شدم چون جوک‌ها خیلی خنده دار هستند. آن‌وقت بابا تعریف کرد که یک روز معلم یک کلاس به بچه‌ها می‌گوید که آدم باید به دیگران کمک کند. مثلا اگر دید که یک پیرزن می‌خواهد از خیابان رد بشود او را ببرد آن طرف خیابان. بعد به بچه‌ها گفت که هر کدام تا فردا یک کار خوب بکنند و فردا سر کلاس تعریف کنند. فردا که آمد سر کلاس دید لباس همه بچه ها خاکی و پاره است. پرسید چی شده؟ بچه‌ها گفتند که ما یک پیرزن از خیابان رد کردیم. معلم گفت پس چرا لباستان اینجوری شده؟ بچه ها گفتند چون نمی‌خواست رد بشود و ما به زور ردش کردیم.
بعد بابا زد زیر خنده. اما من نخندیدم. بابا پرسید: خنده‌دار نبود سهراب؟ من گفتم: نه. کجاش خنده داشت؟
بابا گفت: ببین سهراب. اونها به زور دست و پای یک پیرزن را گرفته اند و او را برده‌اند آنطرف خیابان که یک کار خوب بکنند.
من گفتم: خب آره. ولی کار خوب که خنده ندارد.
بابا گفت: مثل کار امروز تو.
گفتم: ولی من که مامانی را از خیابان رد نکردم. تازه مگر کار من خنده داشته؟
بابا یک کمی به من که داشتم به سقف نگاه می‌کردم و به کار خیلی خوب بچه‌های کلاس فکر می‌کردم نگاه کرد و گفت: اصلا بی خیال. پاشو برویم خانه‌ی خودمان.
 

وقتی که طوبی با مامانش رفت، به "مامان جون" گفتم زنگ بزند که مینا بیاید. مامان جون، مامانِ بابایم و زن آقاجونه و همه به حرفش گوش می‌کنند بجز طوبی که اگر لج کند به حرف بابایش هم گوش نمی کند. مامان جون تلفن زد به مینا و او هم زودی با مامانش آمد. آنها هم خانه‌شان نزدیک خانه‌ی آقاجون اینهاست. اما تا آمدند یک چیزی دیدم که دیگر داشت واقعَنی اشکم درمی‌آمد: مینا هم روپوش و کیف مهد کودک داشت!
بابایم همیشه می‌گوید مرد گریه نمی‌کند. اما هرکسی جای من بود و می‌دید دختر عموهاش به جای اینکه باهاش بازی کنند دارند می‌روند مهدکودک گریه می‌کرد. خوب شد من خودم را به زمین انداختم و همه فهمیدند که به خاطر آنها گریه نمی‌کنم!

قرار شد من با مینا بروم مهدشان. وقتی داشتیم آماده می‌شدیم که برویم، مامانِ مینا برای مامان جون تعریف کرد که دم در خانه، مینا به مامانش گفته "از اینکه می‌خوام سهراب رو ببینم دلم داره می‌لرزه!" بعد هر دوتایی خندیدند و گفتند امان از دست بچه‌های امروزی. من که نفهمیدم خنده‌اش کجا بود چون من هم هربار مینا را می خواهم ببینم دلم می‌لرزد؛ این مینا یکهوئکی یک ویشگون‌هایی می‌گیرد که نپرس! ولی نفهمیدم مینا دیگر چرا وقتی می خواهد من را ببیند دلش می‌لرزیده؟ من که ویشگون نمی‌گیرم!
مامان مینا هر دوی ما را برد مهدکودک. بعد برای معلم مینا و طوبی گفت که من میهمان آنها هستم و از تهران آمده‌ام. او هم دست من را گرفت و برد توی کلاس. بعد به مینا و طوبی گفت که من را به بچه‌ها معرفی کنند.
طوبی زودی گفت: "این سهرابه... شوهر من!"
خانم معلم زد زیر خنده. من هم خجالت کشیدم. مینا گفت" دروغ میگه... شوهر منه!"
طوبی گفت" خودت دروغ می‌گی!" و آمد طرف مینا که خانم معلم دستش را گرفت. آنوقت مینا آمد دست من را گرفت و باز گفت: "سهراب تو منو دوست داری؟"
خانم معلم باز زد زیر خنده. من هم باز خجالت کشیدم و دویدم بیرون از کلاس پیش مامان مینا که می‌خواست برود خرید و بعد برود پیش مامان جون. هنوز داشت صدای جیغ و داد و کتک‌کاری مینا و طوبی می‌آمد که مامان مینا من را برد بیرون.

ظهر که همه آمده بودند خانه‌ی آقاجان همه از همین حرفها می زدند. آقاجان هی از من می‌پرسید که دلم می‌خواهد با کدام‌یکی از دخترها عروسی کنم و من هی اخم‌هایم را می‌کردم توی هم و جواب می دادم هیچ‌کدام! آقاجان هم می‌گفت "ای مردک بی‌عرضه! حیفت نمی‌آد؟"
تازه مامان طوبی تعریف کرد که چند وقت پیش طوبی ازش پرسیده "مامان تو چقدر پول دادی که بابا باهات عروسی کرد؟" مامانش هم گفته " این حرفا چیه؟ تازه اون پول داد نه من." اما طوبی هی گفته "مامان راستشو بگو چقدر پول دادی؟" تا اینکه حوصله‌ی مامان طوبی سر می‌رود و می‌گوید "هزار تومان. حالا چرا این را می‌پرسی؟" طوبی هم می‌گوید "برای اینکه من هم هزار تومان پول جمع کنم بدهم به سهراب که بیاد با من عروسی کنه!"
و از این حرف‌ها.

بعد از ظهر که من و طوبی و مینا رفتیم توی یک اتاقی که تنهایی بازی کنیم من به آنها گفتم: "بچه‌ها این حرفای لوس چیه که هی می‌زنین؟"
مینا گفت: "من کی حرف لوس زدم؟"
طوبی گفت: "اصلن اصلن هم نمی‌دم عروسکمو که هیشکی بازی کنه. لوس هم خودتی."
من گفتم: "این را نمی‌گم که. عروسی و این چیزها رو می‌گم."
مینا خیلی خوشش آمد. خندید و خودش را ناز کرد و گفت: "خب ازدواج می‌کنیم. کجاش لوسه؟"
طوبی عروسکش را پرت کرد آن طرف و داد زد: "تو میشی شوهر، منم میشم عروس. هیچم لوس نیست."
من که اصلا از اینکه طوبی آمده بود طرفم نترسیده بودم گفتم: "باباجون شماها بچه‌این. عروسی که بچه بازی نیست."
طوبی گفت: "کی گفته بچه بازیه؟ تور سفید می‌خریم با یک ماشین و یک خانه. همه رو هم دعوت می کنیم و منم می‌رقصم..."
مینا گفت: "رژ می‌زنم. لباس خوشگل می‌پوشم با کفش‌های پاشنه بلند. همدیگه رو ماچ می‌کنیم. تو هم کت و شلوار با کروات باید بزنی. مثل وقتی که دائیم داماد شده بود."
گفتم: "باباجان چرا نمی‌فهمین. ما هنوز کوچیکیم که عروسی کنیم. اینا مال وقتیه که قَدِ ما یک عالمه بشه."
طوبی گفت: "اشکالی نداره. من میام خونه‌ی شما غذا می خوریم بزرگ می‌شیم."
مینا گفت: "نه سهراب. تو بیا خونه‌ی ما که با هم بزرگ بشیم و عروسی کنیم."
من گفتم: "ای بابا چرا الکی حرف می‌زنین. نمی‌شه. تازه من فقط یک زن می تونم بگیرم. دو تا که نمیشه."

طوبی گفت: "خب من که فقط یکی ام!" بعدش هم لودر پلاستیکی‌اش را یک‌جوری برداشت که همه فهمیدیم اگر مینا بخواهد حرف بدی بزند، آن را پرتی می‌کند به مینا. مینا هم هیچی نگفت ولی همینجوری که داشت آروم ٱروم برای خودش هق هق می‌کرد و آب دماغش را می‌کشید بالا؛ گفت: "خب چی میشه منم باشم؟"
طوبی گفت: "نمیشه!"
مینا گفت: "چرا نمی‌شه؟"
طوبی لودر را آورد بالا. مینا گریه‌کنان رفت آن طرف اتاق و گفت: "قول می‌دم دختر خوبی باشم. تازه اون ماشین گنده‌هه رو هم می‌دم که مال خود خودت باشه."
لودر توی دست طوبی آمد پایین. پرسید: "اون ماشین زرده؟ مال خود خودم؟"
مینا گفت: "آره."
طوبی گفت: "پس اشکالی نداره. دوتایی باهاش ازدواج می کنیم!"
من گفتم: "چی چی رو اشکالی نداره. من دو تا زن نمی خوام. اصلا زن نمی خوام." اما تا طوبی لودر را آورد بالا گفتم: "یعنی... شماها باید قول بدید که با هم دعوا نکنید."
مینا دستش رو آورد بالا و گفت: "قول می‌دم. قول می‌دم. تو هم قول بده طوبی. ماشین زرده..."
طوبی هم لودر را پرت کرد گوشه‌ی اتاق و دستش را آورد بالا و گفت: "قولِ قول. ولی فقط باید ظرفا رو بشوری مینا ها!"
مینا گفت: "باشه. پس من برم به مامانم بگم." و راه افتاد. اما همین‌که از کنار طوبی رد شد، گریه‌ی طوبی رفت هوا و همانجوری که باسنش را گرفته بود، روی زمین ول شد. مینا آمد بدود که پایش به فرش گرفت و او هم افتاد زمین و زد زیر گریه. طوبی پرید روی مینا و موهایش را چنگ زد. مینا هم دست او را گاز گرفت. من رفتم جلو و گفتم: "بچه ها دعوا نکنید وگرنه عروسی بی عروسی!" که طوبی گفت "خفه شو!" و یقه‌ی من را چسبید. من آمدم بزنم توی گوشش که دستم خورد به صورت مینا. جیغ مینا بلند تر شد و یک چیزی مثل زنبور پشت دستم را نیش زد. من با لگد زدم توی شکم طوبی و او هم با یکی از عروسک‌های سفتش زد توی سرم...

×××××××××××

به قول مامان جون اگر از هم سوایمان نکرده بودند، همدیگر را می‌کشتیم. دست کم طوبی و مینا که من را می‌کشتند! شب بابایم برایمان بستنی خرید و از ما قول گرفت که از این به بعد ازدواج بازی نکنیم. بابایم می‌گوید این بازی از بازی کامپیوتری هم خطرناکتر است!

بابا محمودم گفت کسی که اینجوری باشد یعنی معتاد شده و باید ترکش داد. من گفتم یعنی چی؟ بابا گفت یعنی اینکه از امروز حق بازی کردن با کامپیوتر را نداری. تا این را شنیدم آن‌قدر گریه‌ کردم و جیغ کشیدن و موهایم را کندم و سرم را به زمین کوبیدم که مامانم به بابام دستور داد که اجازه بدهد من بازی کنم.

بابا گفت: «ولی این‌ را که همین الان از پای کامپیوتر بلند کردیم. حتی اگر قرار باشد ترک هم نکند دست کم یکی دو ساعت نباید پای آن بنشیند. چشم و اعصابش ضعیف می‌شود اینجوری.»
مامان از توی آشپزخانه گفت: «حالا می‌بینی که بچه مثل ابر بهار اشک می ریزد. نظریه‌های تربیت بچه‌ات را بگذار برای بعد.»

این مامان من خیلی ماه است. روزی پنج بار من مثل ابر بهار گریه اشک می‌ریزم و مامانم دو سه بار به بابایم همین حرف را می‌زند و بابا سبیل‌هایش را از عصبانیت می‌جود و همان کاری که من خواسته‌ام را انجام می دهد. بقیه وقت‌ها بابام نیست و مامانم دعوایم می‌کند که اینقدر لوس نباشم، اما زودی قول می‌دهد که اگر ساکت بشوم و مثل ابر بهار اشک نریزم، برایم خوراکی یا اسباب بازی یا سی‌دی می‌خرد. ابر بهار خیلی به درد می‌خورد!

اما بابایم آن شب لج کرد و گفت «اصلا خودم با کامپیوتر کار دارم.» بعد از روی من که داشتم سرم را به زمین می‌کوبیدم رد شد و رفت توی آن اتاق پشت کامپیوتر نشست. مامان هم از توی آشپزخانه نیامد بیرون که دلش برایم بسوزد. کله‌ام هم داشت کم کم لُق-لُق صدا می کرد؛ این بود که خودم را  به سکسکه انداختم و دویدم توی آشپزخانه و گفتم «آی نفسم از گریه گرفت... دارم خفه می‌شوم... آب.»

بعد از اینکه آب را خوردم مامانم بغلم کرد و برد پیش بابایم. تا مامان خواست حرفی بزند بابا با عصبانیت گفت: «آسمان هم به زمین بیاید من از اینجا بلند نمی‌شوم.» بعد هم یک نگاه وحشتناکی به ما انداخت که حتی من که از شیر جنگل و هیولا هم نمی‌ترسم، ترسیدم ولی مامان مثل همیشه نترسید. بعد همانطور که می‌گفت «من نمی دانم از دست شما دو تا بچه چه کار کنم.» من را برد و همچین کوباند توی بغل بابا که هر سه تا دردمان گرفت: من و بابا و صندلی!

اینطور وقت‌ها بابا به یک بهانه‌ای یک پس‌گردنی و یک اردنگی به من می‌زند. یکی برای خودم و یکی برای مامان! این بود که من هیچی نگفتم و مثل یک بچه‌ی خوب همانجا نشستم و یه صفحه‌ی کامپیوتر نگاه کردم که بابا داشت با موس تویش یک کارهایی می‌کرد. یک کم که گذشت بابا مهربان شد و گفت «چیه؟ ساکتی...»
من گفتم «دارم به بازیت نگاه می‌کنم.»
بابا گفت «ولی من که بازی نمی‌کنم.»
گفتم «پس چه کار می کنی؟»
گفت «دارم کار می‌کنم»
گفتم « چی کار؟ برام بگو.»
بابا گفت «ولی تو که نمی‌فهمی.»
من گفتم «خب حالا بگو. شاید فهمیدم و من هم برایت کار کردم.»

بابا هم خندید و بعدش همانطوری که داشت کارهایش را می‌کرد شروع کرد با من به حرف زدن. من هم مثل یک بچه خوب با دقت به کامپیوتر نگاه می کردم و به حرف‌هایش گوش می‌دادم. فکر کنم یک کمی که گذشت بابا یادش رفت که داشت با من حرف می‌زد و فقط هر کاری را که می‌کرد با صدای بلند می‌گفت. اما من خوب  گوش می دادم و خیلی چیزها یاد گرفتم. مثلا دسکتاب و استارتا و فتوشاپ و کراپ و سیو.

بعد شام خوردیم و کارتون دیدیم و مامان سه تا قصه گفت و خوابیدیم. صبح که از خواب پا شدم پریدم روی شکم بابام و با خوشحالی داد زدم « بابا من ترک دادم. حالا بروم پای کامپیوتر؟» بابایم هم که داشت دلش را می‌مالید و آخ و اوخ می‌کرد گفت «از سر صبح می خواهی بروی بازی بعد می‌گویی ترک کردم؟! این ترک که به درد عمه‌ات می خورد!» من گفتم « نه بابا. بازی نمی خواهم بکنم که. می‌خواهم فتوشاپ و استارتا و دسکتاب کار کنم.» این را که گفتم مامان و بابایم خیلی خوشحال شدند چون هر دو زدند زیر خنده و مامان گفت قربون پسر نابغه‌ا‌م بروم و بابا هم مثل همیشه گفت که یک بچه سوسکی رو دیوار راه می رفته و مامانش گفته قربان دست و پای بلوری‌ات بروم.
بعد رفتیم سر صبحانه خوردن که هر سه تایی تند تند خوردیم چون بابا یادش آمده بود که باید زود یک جایی برود و لباس‌هایش را پوشید و زودی رفت. اما قبل از رفتن با من دست داد و گفت «یادت باشد توی تَرک هستی. قول بده که بازی بی بازی. اگر پای کامپیوتر هم رفتی کار کن. تو دیگر همکار من هستی مرد بزرگ!». مامان توی هال پشت میز ناهار خوری نشست پشت لپ تاب که یک کامپیوتری است که آنقدر کوچم است که حتی وقتی برق‌ها هم می‌رود کار می‌کند. من هم آمدم توی اتاق پشت کامپیوتر تا کار کنم و به بابایم کمک کنم.

×××××××××××××

تا ظهر فقط یک بار رفتم جیش و آب خوردن. مامانم هم سراغم نیامد و فقط بعضی وقت‌ها با عصبانیت به «کدهای لعنتی» که نمی دانست چرا درست کار نمی‌کنند فحش می داد. اما من نه حرف زشت می‌زدم و نه عصبانی بودم چون داشتم کار می‌کردم. ظهر که بابا زنگ زد من دویدم دم در و با خوشحالی بهش گفتم که از صبح بازی نکردم و بیاید ببیند که چقدر کار کرده‌ام. بابا هم دستی به موهام کشید و گفت آفرین. اما نمی خواست بیاید توی اتاق و همه‌ش می‌گفت آفرین و از اینجور حرفها. من هم که دیدم اینجور است ولش کردم و رفتم سراغ کارهام. چند دقیقه، بابا که لباس‌های بیرونش رادر آورده بود و داشت آب می‌خورد آمد توی اتاق و گفت: «خب... ببینم مهندس کوچولوی ما چی کارها کرده...» من هم برگشتم ببینم که چقدر خوشحال شده که دیدم دهن بابا باز مانده و آب‌ها دارد از لیوان می‌ریزد. بعد بابا یک طوری که انگار صدایش خوب درنمی‌آمد گفت: « چی کار کردی سهراب!» و نشست پشت کامپیوتر. من رفتم دنبال مامانم که او را هم بیاورم تا ببیند من چه کارهایی کرده‌ام که یک صدای داد بلندی از توی اتاق بلند شد و بابام که صورتش قرمز و موهایش سیخ شده‌بود از توی اتاق پرید بیرون دنبال من...!

×××××××××××××

مامانم نگذاشت دست بابا به من برسد و من را برد توی اتاق خواب قائم کرد، اما بعدا بهم گفت که من یک عالمه از عکس‌هایی که بابا با دوربینش گرفته بوده را خراب کرده‌ام و حتی یک کاری کرده‌ام که آنها مجبور شده‌اند ویندوز را هم عوض کنند. من پرسیدم ویندوز چیه و چطوری آن را عوض می کنند اما مامانم گفت بابا گفته لازم نیست ترک کنم و بهتر است بروم با ماداگاسکارم کامپیوتر بازی کنم!

دیروز صبح هم که بابا داشت از خانه می‌رفت باهام دست داد و مثل یک مرد ازم قول گرفت که وقتی رفتم پای کامپیوتر فقط بازی کنم و کار نکنم! واقعا این بابا محمود من آدم عجیبی هست...

وقتی صبح راه افتادیم من یک کمی خوابیدم، اما زود بیدار شدم چون ماشین ها را جلوی یک رستورانی نگه داشته بودند و می گفتند برویم صبحانه بخوریم. رستوران جایی است که ماشین ها را جلویش نگه می دارند و می روند تویش چیزی می خورند. ما رفتیم روی تختها بالای رودخانه نشستیم و بعد برایمان صبحانه آوردند. بابام خوش اخلاق بود و حتی وقتی من دراز کشیده بودم و مثلا نفهمیدم که به شکم مامان بزرگ لگد زدم، زیاد دعوایم نکرد و فقط گفت که سرم را از روی فرشِ روی تخت بردارم که کثیف است. همه با هم حرف می زدند و من حوصله ام سر می رفت؛ چند بار هم آمدم حرف بزنم که زیاد به من توجهی نکردند.

بعد که خواستیم برویم، بابام ازم پرسید که جیش دارم یا نه. من هر چی فکر کردم که بگویم آره یا بگویم نه تا لجش دربیاید، چیزی به فکرم نرسید پس رفتم جیش کنم تا خودم راحتتر باشم. قبلش بابایم پاچه های شلوارم را داد بالا و گفت خیلی مواظب باشم تا به در و دیوار مالیده نشوم چون این جور جاها خیلی  خیلی کثیف است. بعد هم یک جوری شانه های من را محکم گرفت و برد توی دستشویی که من اصلا نتوانستم خودم را به جایی بمالم و کفرش را دربیاورم. کفر بابا را درآوردن یعنی یک جوری عصبانی اش کنیم که شروع کند به سیبیلهایش را جویدن و نگاه های چپ چپ کردن و بگوید «دیگه داری کفر من را درمی آوری... می زنم لهت می کنم ها!» فقط یک کمی دستم را به در و دیوار توالت مالیدم که بابا ندید و اصلا هم کفرش درنیامد. وقتی خواستیم برویم سوار ماشین بشویم من به بابا گفتم که دستم به توالت مالیده شده؛ اما باز هم بابا کفرش درنیامد و گفت «اشکالی ندارد... الان می رویم با آب و صابون می شوریم.» اما من گفتم که نمی آیم. بابایم کمی عصبانی شد ولی گفت «اشکالی ندارد نیا» و رفت یک بطری آب با یک صابون آورد و گفت همینجا دستهایت را بشور.

دیگر داشت کفر من به جای بابام در می آمد چون مال او در نمی آمد. اما یک فکری به کله ام رسید و گفتم: «اصلا خودم دستهایم را می شورم.» بابام هم تکیه داد به ماشین و گفت «بشور ببینم». آنوقت من شروع کردم به لیسیدین دستهایم و گفتم  «اینجوری می شه؟» و بعد به بابام نگاه کردم ببینم شده، که دیدم بدجوری شده. البته کفری!
اول هیچی نگفت. بعد یک دفعه ای قرمز شد و داد زد «چیکار کردی کثافت؟» و بطری آب را برداشت و دوید طرف من. من هم رفتم پشت مامانم که داشت با خاله ام درباره اینکه بابای من با من بد اخلاق و خشن هست حرف می زد. بعد هم زدم زیر گریه و هر کار که بابام کرد که توی دهنم را بشورد نگذاشتم. خیلی کفرش درآمده بود و تو هم نمی رفت. آخرش همه سوار ماشین‌ها شدیم و راه افتادیم. توی راه هم هر بار که از آینه¬ی ماشین به من نگاه می کرد، من زبانم را در می آوردم و بابا سیبیلهایش را می خورد. خیلی خوش گذشت تا شمال.

آنجا رفتیم ویلای دایی سعید و سه روز ماندیم. آنجا هم خیلی خوش گذشت و من که کار جدید یاد گرفته بودم، هر بار که می دیدم بابایم دارد با دیگران حرف می زند و کسی به من توجه نمی کند دستم را می مالیدم به زمین یا باغچه و بعد لیس می زدم و بعد او خیلی عصبانی می شد و همه به من توجه می کردند و خیلی خوب بود. البته بعد از چند بار،  بابا مثلا می خواست مثل مامان خودش را بی خیال نشان بدهد و می گفت «به درک... مریض می شوی» اما من می دانستم که دارد کفرش تویش در می آید. یعنی کفرش در می آید ولی به قول مامانی توی خودش می ریزد. تا قبل از آن اینطور وقت‌ها سرم را می‌کوبیدم زمین و هنوز به شماره‌ی ده نرسیده‌بودم که یک نفر به من توجه می‌کرد. آن هم کاری خوبی بود ولی بدی‌اش این بود که کله‌ی آدم درد می‌گرفت. اما این دست لیسیدن هیچ دردی هم نداشت.

همینجوری شمال خوش می‌گذشت تا شب آخری که می‌خواستیم فردایش بیاییم تهران. مامان و بابا از ظهر گفته‌بودند که باید شب زود بخوابیم تا فردا صبح زود راه بیفتیم تا توی ترافیک نرویم. به یک عالمه ماشین که مثل کمد اسباب‌بازی من درهم و برهم باشند می‌گویند ترافیک و هیچکس هم دوستش ندارد اما نمی‌دانم چرا همه تا می‌بینند یک جایی ترافیک هست می‌روند تویش. البته ترافیک بعضی وقت‌ها خوب است مثلا آن وقت‌هایی که آدم دوست ندارد برگردد به خانه‌شان. به همین خاطر من تصمیم گرفته‌بودم که شب خیلی خیلی دیر بخوابم و آتیش بسوزانم تا همه فردا دیر از خواب بیدار بشوند . البته من همیجوری‌اش هم شب‌ها دیر می‌خوابم و آنقدر حرف می‌زنم که بابایم بالش را می‌گذارد روی سرش و داد می‌زند «سر جدتان یکی این بچه را ساکتش کند.» اما وقتی که بخواهم آتیش هم بسوزانم دیگر یک چیز دیگر است.

ولی وقتی که شب شد یک جوری شدم که نمی‌توانستم آتیش بسوزانم. یک جوری که انگار توی آفتاب دویده باشم. نه می توانستم بدوم نه حوصله‌ی حرف زدن داشتم و نه حتی دعوا کردن با مامان بزرگ. همه می‌گفتند آفرین به سهراب که امشب اینقدر بچه‌ی خوبی است اما مامانم ‌گفت «من برای این بچه نگران هستم. من سهراب را می‌شناسم الان باید آتیش می‌سوزاند!» بابایم گفت «هیچ هم اینطور نیست. چون من با سهراب صحبت کرده‌ام او بچه‌ی خوبی شده و امشب هم می‌آید بغل من زود می‌خوابد.»
اصلا اصلا هم اینطور نبود. به همین خاطر من هم خیلی عصبانی شدم و داد زدم «ای بابای دروغگو. دوستت ندارم» و گریه کردم رفتم اتاق خاله مینا و عمو مرتضایم. چون خیلی خوابم می‌آمد و اگر پیش بابا و مامانم خوابم می‌برد بابایم فکر می‌کرد به خاطر حرف‌های او من بچه‌ی خوبی شده‌ام!

صبح یک‌جوری بودم که انگار خیلی خوابم می‌آید و اصلا هم اشتها نداشتم. من را گذاشتند توی ماشین روی صندلی‌ام و مامان گفت که غذای من را توی راه می‌دهد. بابام چند بار از این شوخی‌های لوس بچه‌گانه هم با من کرد که من دعوایش کردم و سرش داد زدم. همه‌اش چشم‌هایم بسته بود و خواب‌های جورواجور می‌دیدم. مثلا خواب می‌دیدم که با یک اژدهای گنده که هی از دهانش آتش می‌ریخت دارم می‌جنگم و او هی به من آتش می‌ریخت. یک جوری که داشتم می‌سوختم. آخرش من او را کشتم و خوردمش. اما تا رفت توی شکمم شروع کرد به تکان خوردن و آتیش ریختن. آنقدر تکان خورد و سر و صدا کرد و آتش ریخت که دلم درد گرفت و پیچ خورد. داشتم ناله می‌کردم که مامانم بیدارم کرد. مامان به بابا گفت: «این بچه مریضه. پیشانی‌اش داغه»

بابام هم دست زد به پیشانی‌ام و اخم‌هایش رفت توی هم. بعد با مهربانی گفت «چی می خواهی سهراب جان؟»
نگاه کردم دیدم باز جلوی یکی از این رستوران‌ها هستیم. گفتم «آب و دستشویی»
بابا برایم آب گرفت. همه‌اش را خوردم تا اژدها را خاموش کنم. بعد آمدم با مامان بروم دستشویی تا بفرستمش پیش سوسک‌ها. اما اژدهاهه که انگار خیلی عصبانی شده‌بود همه‌آبها را یکراست فرستاد توی شلوار خودم! خیلی بدبو بود و من زدم زیر گریه، اما بابا و مامانم گفتند که اشکالی ندارد. داشتند تمیزم می‌کردند که باز خوابم برد.
اژدها گفت: «حالا دیگر روی سر من آب می‌ریزی بچه! فکر کردی من از آن اژدهاهای مردنیِ توی فیلم‌ها هستم؟»
من گفتم: «حرف نزن تفو! می‌کشمت.»
اژدها گفت: «حرف زشت؟ اگر به بابایت نگفتم!»
گفتم: «بابایم نگفته بود که به اژدهاها تفو نگویم. فقط گفته بود به مامان بزرگ نگویم.»
اژدها گفت: «ولی نگفته بود که به اژدهاها هم تفو بگویی. گفته بود؟»
من عصبانی شدم و داد زدم «خفه شو تفوی بی عقل! زود از توی شکمم بیا بیرون.»
اژدها هم شروع کرد به ورجه وورجه کردن و داد زد «الان می‌آیم پدرت را در می آورم.»
و پق!
یک بادی خورد به صورتم. بیدار شدم ولی حال نداشتم چشمهایم را باز کنم. شنیدم آن دور دورها که مامانم به بابایم می‌گفت که پنجره را بکشد بالا که من سرما نخورم و بابایم می‌گفت که در این صورت خودش خفه می‌شود.

باز دوباره با اژدها دعوایم شد و این دفعه باد شدیدتری به صورتم خورد. صدای مامان از ته یک چاهی می‌آمد که می‌گفت "بیروی‌روی" من شدید است. چند بار همیجوری هی دعوا کردیم. آخرین بار توانستم یک کم چشم‌هایم را باز کنم و دیدم که مامان و بابایم هردو سرشان را مثل بچه‌های بد از پنجره گرفته‌اند بیرون!
تا شب همینجور هی خواب می دیدم و فقط بعضی وقت‌ها می‌شنیدم که مامان و بابا و خاله و عمو مرتضی و مامانی و مامان بزرگ درباره من حرف می‌زنند که تب کرده‌ام. یک بار هم چشمم را باز کردم و دکتر انجیدنی را دیدم که دوست بابایم است. بعد دادند یک چیزهایی را خوردم که خیلی زیاد و بدمزه بودند.

این بار اژدها گفت: «ها ها ها... می‌بنم که خیلی گرمت شده!»
گفتم: «آره... دارم آتیش می‌گیرم. تو خیلی بدی.»
گفت: «پس چی... فکر کردی. به من می‌گویند اژدها. حالا تو توی چنگ منی بیچاره.» بعد باز شروع کرد به آتش زدن دل من.
دیر داشتم می‌افتادم گفتم: «ولی مامان و بابایم نجاتم می‌دهند.»
گفت: «هو ها ها... به همین خیال باش!» و من را هل داد توی یک چاه تاریک.
یک دفعه‌ای یک نفر از توی تاریکی آمد جلوی چشمم و‌گفت «سهراب... سهراب... چرا جواب نمی دهی؟»
نگاهش کردم و خیلی آرام پرسیدم «تو کی هستی؟» که یک نفر دیگر که موهایش بلندتر بود زد زیر گریه و گفت «تشنجش گرفته. سهراب جان. مامان؛ مائیم... جواب بده» من هم چشم‌هایم را بستم و فقط احساس کردم که یکی شلوارم را کشید پایین و زنبوری نیشم زد. بعد کم کم خوابم برد و دیگر اژدها را ندیدم.

*****************************************

مامان و بابایم می‌گفتند که من تب و اسهال گرفته‌ام و به همین خاطر باید دواهای بد مزه بخورم تا اژدهای توی دلم بمیرد. بدمزه‌تر از همه‌ی دواها او آر اس بود که من اصلا نمی‌خواستم بخورم و آنها می‌گفتند فقط آن کار اژدها را می‌سازد. چند بار نصفه‌شب‌ها از خواب بیدار شدم و از مامان و بابایم پرسیدم شماها کی هستید، اما آنها گفتند بهتر است لوس‌بازی درنیاورم و بگیرم بخوابم! تا چند روز اژدها نمی‌رفت و هی یکدفعه‌ای پیچ و تاب می‌خورد و هی شلوارهای من توی حمام تلنبار می‌شد تا اینکه کم کم زور من زیدتر شد و زور او کمتر شد تا مرد.

مامان و بابایم می‌گویند که اژدهای اسهال به خاطر اینکه دست‌های کثیفم را لیسیده‌‌بودم توی دل من رفته بوده. من می‌دانم که دروغ می‌گویند چون من همیشه قبل از اینکه دست‌هایم را لیس بزنم خوب نگاه می‌کردم که خیلی کثیف باشد و هیچوقت توی کثیفی‌ها اژدها یا تخم آن را ندیده‌بودم. اما چون او آر اس خیلی خیلی بدمزه است تصمیم گرفتم دیگر دست‌های کثیفم را لیس نزنم. خب از کجا معلوم شاید راست بگویند. از این مامان و باباها هر چی بگویید برمی‌آید!

 

یک کم که بازی کردیم ایلیا یکی محکم زد توی گوش من. من به بابایم نگاه کردم و دیدم او یک طوری به ایلیا نگاه می کند که معلوم است به چیزهای بدی فکر می کند. آقای برومند هم رفته بود توی آشپزخانه به منیر خانم کمک کند و اگر بابایم ایلیا را از پنجره بیرون می انداخت شاید نمی فهمید. ولی بابایم مهربان است و فقط داد زد «بچه ها اینقدر وحشی بازی نکنید» و بعد آرام به مامانم گفت که نباید بگذارد من بچه هایی مثل ایلیا بازی کنم و بهتر است پا شود و من را جمع و جور کند. من هم می دانستم مامانم اصلا به حرف های بابایم گوش نمی دهد و بعد از اینکه بابا سه بار حرف هایش را تکرار کند و مامان اصلا به روی خودش نیاورد، بابا عصبانی می شود و می گوید «با دیوار حرف زده بودم تا حالا جواب داده بود.» تقریبا همیشه همینطور است، یعنی اول بابا چندبار حرفش را تکرار می¬کند بعدش هم در مورد دیوار حرف می¬زند. فقط یک بار بابا بعدش این حرف را نزد و آن هم آن دفعه بود که سر سفره به مامان گفت «آب... آب... آب...» و بعد همانجور که سرفه می کرد و قرمز شده بود دوید به طرف آشپزخانه. بعد مامان همانطور که داشت غذایش را می خورد زیر لب گفت «دستور می ده!»

توی همین فکرها بودم که دیدم ایلیا خم شده. من هم محکم هلش دادم که با سر خورد به زمین و گریه اش بلند شد. مامان ایلیا از توی آشپزخانه گفت «باز چی شد؟» که بابایم فوری گفت «هیچی. بچه اند دارند بازی می کنند.» بعد یک لبخندی زد و به مامانم گفت که «لازم نیست جمعش کنی. بالاخره بچه اند دیگر.» مامان هم همان کاری را کرد که وقتی قرار بود من را جمع بکند، کرده بود. یعنی هیچی و میوه اش را خورد.

اما بابای ایلیا آمد و وقتی دید ایلیا گریه می کند، دستمان را گرفت و برد توی یک اتاقی که یک گوشه اش کامپیوتر بود و گفت بنشینید و با کامپیوتر بازی کنید. آقای برومند از من پرسید «می دانی این چیه؟» من گفتم «بله. این کامپیوتره که مثل تلویزیون می ماند و از صبح تا نصفه شب بابای آدم می نشیند و تویش نگاه می کند و کار می کند.» آقای برومند خنده ای کرد و گفت «راست می گویی، ولی کامپیوتر فقط برای کار باباها نیست. می شود باهاش بازی هم کرد.» بعد یک سی دی گذاشت توی آن کشویی که کنار کامپیوتر هست و من و ایلیا را روی دو تا صندلی نشاند کنار همدیگر. آن وقت یک چیزهای خیلی جالبی آمد توی کامپیوتر که ایلیا می گفت اسم همه شان «بازی کامپیوتری» است.

اینقدر جالب بودند که نگو. یکی از بازی ها مثل پازل بود که باید می چیدیم. آن یکی یک فیل داشت که باید نارگیل ها را می گرفت. یکی هم بود که یک ماشینی بود که باید از توی جنگل رد می شد. چندتای دیگر هم بودند. اما بابایم زود آمد توی اتاق و گفت باید برویم. بعد تا چشمش به بازی کامپیوتری افتاد مثل اینکه یک چیز خیلی بدی دیده باشد فوری من را بغل کرد و گفت «ای وای... داشتی بازی کامپیوتری می کردی؟!... دیدم سه ساعته جیکت در نمی آید.»
بابایم به بابای ایلیا گفت که این بازی ها برای بچه ها ضرر دارد و تا حالا نگذاشته بوده من با کاپیوتر بازی کنم و اینها آدم بزرگ ها را هم دیوانه می کند چه برسد به بچه ها. بابای ایلیا هم گفت «حالا که اینطور است اصلا این سی دی را می دهم به سهراب» و سی دی بازی را از توی کامپیوتر درآورد و داد به من. من اینقدر خوشحال شدم که یک جیغ بلند کشیدم و از بغل بابام پریدم پایین اما بابام انگار خیلی عصبانی شد چون هی داشت به پنجره نگاه می کرد که از آقای برومند کوچکتر بود.

من همینطور داشتم دور اتاق می دویدم و خوشحالی می کرد که ایلیا آمد و گفت «زود باش سی دی ام را بده» و زود آن را از دست من چنگ زد و فرار کرد. من هم شروع کردم به کتک زدن خودم، چون دیگر ایلیا پشتش به من نبود تا هلش بدهم و فقط زورم به خودم می رسید. آدم خیلی خوب است که خودش را اینجور موقع ها کتک بزند چون همه دلشان به حال آدم می سوزد و اصلا هم این کار مال دخترها نیست. تازه اگر هم آنطور که بابایم می گوید باشد، دخترها خیلی کار خوبی می کنند و آدم باید همیشه کارهای خوب را از دیگران یاد بگیرد.
مامان و بابای ایلیا رفتند دنبالش که بیاید سی دی اش را به من بدهد و هی می گفتند «سهراب سی دی ات را بر می گرداند» و مامان بابای من هم هی من را می کشیدند به طرف ماشین و می گفتند «نه بچه را اذیت نکنید. اشکالی ندارد» و من هم جیغ می کشیدم «خیلی اشکال دارد تفوها». تا اینکه ایلیا در حالیکه مامان و بابایش نازش می کردند و می گفتند «ایلیا چه بچه خوب و آقایی است» آمد با لب و لوچه آویزان سی دی را داد به من و هرچقدر که بابایم می خواست آن را برگرداند آقای برومند نگذاشت.

بابام توی ماشین اول یک کم دعوایم کرد که چرا «غربت بازی» درآوردم. وقتی من خیلی عصبانی بشوم و فحش بدهم و خودم را بزنم، بابام می گوید غربت بازی درآورده ام. بعد هم گفت که این بازی ها خیلی بد هستند و از من قول گرفت که اصلا شبها با کامپیوتر بازی نکنم. وقتی رسیدیم خانه شب شده بود و بابایم توی پارکینگ گفت «سهراب قولت یادت نرود» و دستش را آورد جلو تا با من دست بدهد که من دویدم به طرف پله ها.

وقتی که بابام در اتاق را باز کرد دید که من پشت کامپیوترم و می خواهم سی دی را به آن فرو کنم و اصلا هم غربت بازی در نمی آورم، اما باز هم عصبانی شد و گفت «چی کار می کنی بچه؟ مگر قرار نبود الان بازی نکنی.»
مامان که تازه رسیده بود آهسته گفت: «فایده ندارد محمود. این بچه ذوق دارد، باید برایش راه بیندازیم والا شب خوابش نمی برد.»
بابا یک کمی فکر کرد و گفت: «باشد. پس اینقدر با آن ور نرو تا لباسم را عوض کنم.» بعد زود لباسش را عوض کرد و قبل از اینکه من چیزی را بشکنم آمد و سی دی را گذاشت توی دستگاه اما گفت باید صبر کنیم تا بازی هایش نصب شود. نصب یعنی اینکه یک خط لوس بی عقل تفویی هی توی کامپیوتر از این طرف به آن طرف برود. هنوز خیلی گریه نکرده بودم و سرم را به زمین نکوبیده بودم که بابایم گفت بیا که تمام شد. زودی دویدم و گفتم بلند شود تا من بازی کنم. بابا گفت «صبر کن تا من یادت بدهم.» اما من جیغ کشیدم که خودم بلدم. بابام هم بلند شد و گفت «چه بهتر. فقط یادت باشد که نیم ساعت بیشتر حق نداری بازی کنی»

من داشتم بازی می کردم که بابایم آمد و گفت نیم ساعت تمام شده و باید بروم. بعد تا دید من دارم نشانه می روم که سرم را بکوبم روی پارکتها گفت که می توانم تا وقت شام بازی کنم. شام که شد آنقدر با بابا دعوا کردیم که مامان مجبور شد بیاید پای کامپیوتر همانطور که من دارم بازی می کنم بهم غذا بدهد. بعد بابایم را صدا زد و گفت «بازی بدی هم نیست ها! بامزه است» بابا هم اخم کرد و همانطور که به صفحه کامپیوتر نگاه می کرد گفت «این چیزها مغز آدم ها را خراب می کند» اما کمی بعد آمد جلو و گفت من برای اینکه حلقه را بگیرم باید درست بپرم. آخر من آن موقع یک شیری بودم که باید حلقه ها را می گرفتم واز باغ وحش فرار می کردم. بابا راست می گفت چون بعد از اینکه دکمه ها را فشار داد یک پرش بلندی کرد و حلقه آخری را گرفت. آنوقت یک لبخندی زد و به مامانم گفت «یاد بگیر خانم» مامانم هم گفت ایش و با ظرفها رفت طرف آشپزخانه. اما بعد از اینکه بابا از اتاق رفت بیرون، مامان آمد و گفت «بده ببینم این چطوری می پرد» آنوقت او هم یک حلقه را گرفت و بعد دوید به طرف رودخانه و از روی پل رد شد.

«آفرین! می بینم که پیشرفت کردین» صدای بابام بود که یواشکی آمده بود توی اتاق. مامان هم مثل همیشه دستش را گذاشت روی قلبش و داد زد «وای ترسیدم!» آنوقت بابا نشست پشت کامپیوتر و از توی جنگل رد شد. اما دو تا تیر خورد و مامان خندید. بعد مامان گفت «بده تا یادت بدهم» و رفت شکارچیه را خورد...!

نصفه شب که از خواب بیدار شدم تا آب بخورم مامان و بابا هنوز همانجا بودند اما شیره به سر کوه رسیده بود!

بابام هم گفت که تا به حال همه کار کرده ولی فایده ای نداشته. فکر کنم بابام راست می گفت چون از جایزه خریدن تا کتک زدن و از خواهش تا زندانی کردن در حمام، هر کاری که فکرش را بکنید کرده بود که عادت حرف زشت زدن به مامان بزرگ از سر من بیفتد. «حرف زشت» یعنی اینکه آدم وقتی عصبانی می شود به یک نفر بگوید «کم عقلِ بی تربیتِ تفو!» یا وقتی که خیلی عصبانی می شود سر همه داد بکشد و بگوید «کم عقل های بی تربیت تفو!». من «کم عقل» را از مامانم و «بی تربیت» را از مامانی ام یاد گرفته ام و «تفو» را از خودم درآورده ام. مامان بزرگ که مامانِ مامانی است هیچوقت حرف زشت نمی زند ولی خیلی آدم را عصبانی می کند. بابام هم به جای این حرفها پس گردنی را ترجیح می دهد یا می گوید «سهراب می آیم همچین می زنمت که مثل خر عر بزنی ها!» که به نظر من خیلی حرف زشتی است.

مامان همانجور یواشکی که من نمی شنیدم به بابام گفت که بهتر است تنهایی من را ببرد بیرون و باهام حرف بزند که حرف زشت نزنم. بابام یک کم مِن و مِن کرد و گفت که کار دارد ولی مامانم دعوایش کرد و گفت که همه زندگی اش شده کار و باید به زن و بچه اش بیشتر برسد و این که نشد زندگی. وسط های حرفهای مامان بود که بابا یک هوف بلند کشید و گفت «سهراب راه بیفت برویم تاب و سرسره.» من هم که از قبل می دانستم بابام یک هوف بلند می کشد از توی راه پله داد زدم «من آماده ام!»

«تاب سرسره» یک جایی است که وسط میدان سلماس است. میدان سلماس دو تا کوچه با خانه مامانی فاصله دارد و تا آدم تی تاپش را بخورد می رسد به آنجا. مامان و بابا به اینقدر راه می گویند 5 دقیقه. ما که از در خانه مامانی آمدیم بیرون بابا شروع کرد به نصیحت کردن من و گفت که «بچه آدم باید مودب باشد و آدم نباید حرف زشت بزند و اگر هم عصبانی شدیم باز هم نباید حرف زشت بزنیم.» من پرسیدم «پس باید چکار بکنیم؟» 
بابا گفت: «باید وقتی که عصبانی می شویم چند تا نفس عمیق بکشیم و بعد، با ادب و تربیت به کسی که ما را عصبانی کرده بگوییم که دیگر آن کار را نکند.»

بعد شروع کرد به نفسش را تو دادن که یک دفعه با صدای یک بوق از جا پرید. پشت سرمان یک موتور بود که داشت بوق می زد که کنار برویم تا رد شود. ما توی پیاده رو بودیم و نمی دانستیم که کجا برویم تا آقای موتوری رد بشود. این بود که رفتیم روی پله جلوی در یک خانه ای و به هم چسبیدیم تا موتور رد بشود. فکر کنم بابایم عصبانی شده بود چون چند تا نفس عمیق تند کشید، اما هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودیم که دیدیم باز همان موتوری دارد از روبرویمان می آید و داد می زند «نفتی نشی.» بابایم این بار وقتی که آقای موتوری نزدیک شد به او مودبانه گفت که پیاده رو جای موتور سواری نیست و آن آقا هم گفت «برو ببینیم بابا دلت خوشه» و گاز را گرفت و رفت. به بابایم که نگاه کردم قرمز شده بود و داشت زیر لبش چیزی می گفت.
چند قدم جلوتر مجبور شدیم برویم توی خیابان چون یک ماشین طوری توی پیاده رو پارک کرده بود که من هم نمی توانستم از پیاده رو رد شوم چه برسد به بابا و آقای موتوری نفتی که دور زده بود. تا رفتیم توی خیابان یک ماشین گنده که خیلی تند می راند یک بوق محکم جلوی ما زد و رفت. آن ماشین آنقدر گنده بود و تند می رفت و به ما نزدیک بود که کم مانده بود من و بابام هر دو بخوریم زمین؛ اما نخوردیم و فوری دویدم به پیاده رو. من دلم می خواست بلد داد بزنم «کم عقلِ بی تربیتِ تفو!» اما به خاطر بابا و تاب و سرسره هیچی نگفتم. بابایم هم هیچ حرف زشتی نزد اما زیر لبش یک چیزهایی درباره خواهر آنها و گاری گفت.

من نمی دانم این ماجرای خواهر سوار گاری کردن چیست اما همینقدر فهمیده ام که بابام وقتی خیلی عصبانی می شود به جای اینکه حرف زشت بزند خواهر دیگران را سواری گاری می کند و مامانم هم انگار خیلی از اینکه بابام با کسی سوار گاری بشود بدش می آید؛ چون هر وقت این حرفها را از بابام می شوند یک عالمه دعوایش می کند.

چند قدم جلوتر خیس شدیم و وقتی به آسمان نگاه کردیم به جای ابر، یک کولر گنده کثیف دیدیم. من که خوشم آمد ولی بابام شروع کرد به جویدن سیبیلهایش و باز داشت با خودش در مورد سوار گاری کردنِ مامان و خواهر چند نفر حرف می زد. . وقتی بابام سیبیلهایش را می جود یعنی خیلی عصبانی شده است.
من خواستم بابا را خوشحال کنم و به همین خاطر شروع کردم به تکرار کردنِ حرف هایی که همیشه به من می زند تا بفهمد که چقدر خوب گوش کرده ام. گفتم: «بچه آدم باید مودب باشد و هیچ وقت حرف زشت نزند و تربیت خانوادگی داشته باشد.»

این بابای من واقعا آدم عجیبی است چون تا من این حرف های خوب را که خودش صدبار به من گفته، زدم عصبانی شد و یک عالمه دعوایم کرد و گفت دیگر لازم نکرده منِ نیم وجبی برایش از این حرف ها بزنم.
من هم زدم زیر گریه و خودم را انداختم روی زمین و گفتم به مامانم می گویم که چقدر با من نامهربان بوده. بابام هم زودی بلندم کرد تا زیر یک موتوری دیگر که داشت توی پیاده رو می راند، نروم و همینجور که من توی بغلش بودم و گریه می کردم، دوان دوان من را برگرداند به خانه مامانی.

من را هر روز می برند پیش مامانی تا شب. بعضی وقتها شبها هم همانجا می مانم، چون مامانی خیلی ماه است. تنها بدی مامانی این است که یک مامانِ خیلی پیر دارد که اسمش مامان بزرگ است. البته خودش می گوید که اسمش رقیه است، اما من می دانم که دروغ می گوید، چون همه بهش می گویند مامان بزرگ. مامان بزرگ با مامانی زندگی می کند و آنقدر بد است که من را تا حالا یک عالمه به خاطر او دعوا کرده اند و حتی بابایم توی حمام زندانی ام هم کرده است.
بابا محمود می گوید من نباید روزی ده بار از مامان بزرگ بپرسم «پس تو کی می میری؟» ولی من می پرسم چون فکر می کنم مامان بزرگ خیلی پیر شده و حتما یادش رفته که بمیرد. اگر او بمیرد مامانی مال خودِ خودِ من می شود. البته مهسا دختر دایی بهروزم هم هست، ولی او در مشهد زندگی می کند و زیاد خطر ندارد. مامان بزرگ خودش که انگار از این سوال من زیاد ناراحت نمی شود چون فقط می گوید «هر وقت خدا بخواهد» ولی بابایم که می گوید خیلی مامان بزرگ را دوست دارد خیلی عصبانی می شود.
چند روز پیش با تفنگ اسباب بازی ام می خواستم به خدا کمک کنم و مامان بزرگ را بکشم که مامانم دعوایم کرد و گفت اگر یک بار دیگر بخواهم با تفنگم مامان بزرگ را بکشم به بابا می گوید تا من را دعوا کند. بعدش هم گفت که تفنگ اسباب بازی هیچ کس را نمی کشد. من هم رفتم یک گوشه و آهسته با خودم نقشه کشیدم. یک دفعه خنده مامان و مامانی بلند شد. شب هم مامان آهسته، یعنی یک جوری که مثلا من نشنوم، داشت برای بابا می گفت که «سهراب گفت بالاخره من بزرگ می شوم و با یک گلوله واقعی این مامان بزرگ را می کشم!» بابا هم زد زیر خنده. فکر کنم آنها هم مامان بزرگ را دوست ندارند!